Raport z Lwowa cz.1

Wrażenia we Lwowie nakładają się na siebie, zmieniają i nie dają spokojnie przyzwyczaić się do choćby jednej oficjalnej twarzy miasta. Pierwsze wrażenie to atmosfera polskich lat osiemdziesiątych czyli gwarny, zaludniony o każdej porze dnia i nocy Prospekt Swobody, najważniejszy lwowski deptak z pomnikami Tarasa Szewczenki i Adama Mickiewicza (dawne Wały Hetmańskie), potem klimat radzieckiej pocztówki z lat sześćdziesiątych z tym samym lekko spłowiałym słońcem w dawnym ogrodzie jezuitów z ogromnym sowieckim pomnikiem Iwana Franki, by wreszcie wzruszyć się na ulicy cudem ocalonej z polskiego przedwojnia. Nie unikam nazywania miejsc: polskim, ponieważ tutejszy genius loci wydaje się sam nasuwać myśl właśnie o polskości, a przynajmniej skojarzenia z innymi polskimi miastami. Pomimo wspólnej z Krakowem c.k. historii, lwowskie ulice i budynki wydają się bardzo przypominać te warszawskie, zwłaszcza Warszawy znanej z przedwojennych fotografii.

Już pierwszej lwowskiej nocy zachłysnęłam się takim widokiem znajomej ulicy w trakcie poszukiwania rekomendowanego hotelu. W środku nocy, po wielu godzinach podróży, znalazłam się na ulicy niedaleko od mojego warszawskiego domu!

by etekst.info

Menu