Raport z Lwowa cz.1

Trzeba to miejsce koniecznie zobaczyć, żeby uświadomić sobie jak twórcze były spotkania żyjących wspólnie społeczności i jak pielęgnowana przez nich kultura przenikała się i wzbogacała nawzajem. Dla mnie uważne poruszanie się w obrębie relacji polsko-ukraińskich to nie tylko kwestia śledzenia zawiłych stosunków polityczno-gospodarczych, nie tylko zagadnienie wymogu wiz dla Ukraińców odwiedzających Polskę (w samym Lwowie wydano ich w ciągu jednego roku ponad 30 tysięcy1), jednak Polacy odwiedzający Ukrainę są zwolnieni z tego obowiązku. Moja rodzina, która odkrywam we Lwowie jest rodziną polsko-ukraińską, od niezwykle manifestującej swoją polskość i jednocześnie pozostającej w dobrych relacjach z ukraińskimi sąsiadami Babci Heleny do jednej z jej córek Teresy, która wyszła za mąż za ukraińskiego inżyniera i trójki jej dzieci: Romana, Marysi i Mariany, z którymi rozmawiam po angielsku! Druga z córek Babci mieszka i pracuje w Krakowie.

Odkrycie trójki zdolnych kuzynów oraz zintegrowanej, mocnej sobą rodziny także dzięki ciężkim warunkom materialnym, wpłynęło na mój emocjonalny odbiór Lwowa. Inaczej wygląda zwiedzanie Cmentarza Łyczakowskiego razem z moją ukraińską kuzynką, miejsce spoczynku poległych Orląt sąsiaduje z grobami żołnierzy Wielkiej Halickiej Armii.

1 Wiadomość podana w „sygnałach Dnia”, w Programie I PR 9 sierpnia 2004 roku.

by etekst.info

Menu