Raport z Lwowa cz.1

A mi przyszło zwiedzać Cmentarz Orląt w towarzystwie Mariany. Przy nie lada asertywności patriotycznej towarzyszącej zwiedzaniu Lwowa przyznaję: młodzi ludzie mieszkający dziś we Lwowie nie podkreślają za wszelką cenę swojej ukraińskiej odrębności narodowej, chcą przede wszystkim prowadzić życie podobne do życia ich zachodnich rówieśników, choćby do życia w Polsce z jej nieporównywalnym do ukraińskiego poziomem życia (nawet uśrednionym i zaniżonym). Dlatego, choć uważnie wsłuchiwałam w się każde słowo mijających nas polskich wycieczek tłumnie odwiedzających Cmentarz, zwiedzałam go z nowej, polsko-ukraińskiej perspektywy, szlakiem uzupełnionym o pomniki ukraińskie: wzruszające, ledwo widoczne epitafia, charakterystyczne dla Cmentarza Łyczkowskiego zastygłe w rozpaczliwym geście płaczki lwowskie, grób Artura Grottgera, Gabrieli Zapolskiej, Marii Konopnickiej (nagrobek dłuta rzeźbiarki Drexlerówny zastąpił obecny z grzywką do połowy czoła pisarki autorstwa ukraińskiego rzeźbiarza), grób hrabiego Stanisława Skarbka, fundatora Teatru Narodowego we Lwowie i zakładu dla starców i sierot w Mikołajowie. Ale także wielu innych zasłużonych lwowian: słynnej ukraińskiej śpiewaczki Salomei Kruszelnyckiej, Wołodymyra Barwinskiego, wybitnego ukraińskiego dziennikarza Igora Biłozira. Najsłynniejsza nekropolia lwowska to przede wszystkim miejsce spoczynku najwybitniejszych lwowian, potem osób zasłużonych dla swojego kraju. Każda nagrobna tabliczka na Cmentarzu poległych Orląt to odrębna wzruszająca historia. Trudno powstrzymać łzy... Jednak hołd złożony Orlętom wcale nie musi być wymierzony w ukraińską społeczność będącą teraz gospodarzem miasta. Jedna uporczywa myśl towarzyszy mojej wizycie na Cmentarzu: nie wolno dopuścić do powtórki historii i dewastacji Cmentarza, stąd konieczność prowadzenia dialogu z nowym ukraińskim gospodarzem miasta i pielęgnowaniu miejsc ważnych dla polskiej i ukraińskiej społeczności. Babcia Helena i tak powtarza, że lwowskie drzewa ciągle szumią po polsku.

by etekst.info

Menu